O miłości inaczej, czyli nietypowe filmy romantyczne

Jedno trzeba przyznać - walentynki to zawsze świetny pretekst do napisania trochę innego tekstu.
Lata mijają, a my nadal lubimy oglądać filmy o zakochanych. Nie każdego jednak zadowolą typowe romanse, historie wielkiej miłości, skrojone pod konkretny rodzaj widza. Na szczęście twórcy wychodzą naprzeciw oczekiwaniom i starają się kręcić coraz więcej takich niekonwencjonalnych filmów romantycznych.
Jeżeli zastanawiacie się dlaczego na tej liście nie znajdziecie niektórych tytułów to rzućcie okiem również na starszy wpis -> LINK. Tam pisałam m.in. o Only lovers left alive czy Before sunrise, więc nie będę ich powtarzać w tym poście.
Przed Wami moja subiektywna lista niekonwencjonalnych filmów miłosnych. Liczę, że podzielicie się wrażeniami i innymi tytułami, które mogłyby się na niej znaleźć!
Swoją drogą pisanie polskich tytułów czasami bolało, więc zostawiam też oryginalne, żebyście mieli porównanie.

The Shape of Water (2017), reż. Guillermo del Toro

Zeszłoroczny triumfator oscarowej gali to idealny przykład kina, które opowiada niby o miłości, ale pod górną warstwą fabularną kryje dużo więcej. Z pozoru prosta historia - Elisa Esposito to niemowa, na codzień pracująca w tajemniczym laboratorium. Pewnego dnia spotyka jeden z eksperymentów, a po kilku schadzkach i tuzinach zjedzonych jajek na twardo, między tą dwójką rodzi się specjalna więź. W tym przypadku jednak widzimy miłość niczym w przepięknej baśni, z pozoru nierealną, ale tak naprawdę wiążącą dwie osoby między którymi pojawia się nić porozumienia, które są wykluczone ze społeczeństwa, a w swojej odmienności odczuwają to samo odrzucenie. Wspaniale jest oglądać radość jaką czerpią z tego, że w końcu czują, że nie są sami, że jest ktoś z kim mogą dzielić swoje smutki i niepewności. Oczywiście zasługi należą się tutaj przede wszystkim Sally Hawkins, która całą tę relację dźwiga na swoich barkach, a robi to z taką gracją i delikatnością, że trudno nie kibicować tej oryginalnej historii miłosnej.

Lars and the Real Girl (2007), reż. Craig Gillespie

Ach, ten Ryan Gosling. Ucieleśnienie marzeń milionów kobiet na świecie, mężczyzna-ideał, do którego wzdychają nasze matki, siostry i córki. W niejednym filmie o miłości zagrał i to, co trzeba mu przyznać to, że w rolę amanta wpasowuje się wspaniale. Chyba nie muszę przypominać jego kreacji w La La Land czy ciekawym Blue Valentine (który znajduje się na mojej poprzedniej liście). Jednak na tę listę trafia Lars and the Real Girl. Tytułowy Lars jest mężczyzną borykającym się z problemami natury psychologicznej. Wycofany z życia towarzyskiego, ale zarazem wspaniałomyślny i uczynny dla ludzi z miasteczka. Pewnego dnia przedstawia swojemu bratu i jego żonie partnerkę, która jest plastikową lalką. Jak się zapewne domyślacie tutaj również kryje się pewien komentarz, pod pozorem „miłości” Larsa. Przede wszystkim wspaniale ogląda się mieszkańców, którzy znają chłopaka i często otrzymywali od niego pomoc. Nagle okazuje się, że ludzie mogą być tolerancyjni, wyrozumiali i wcale nie muszą pluć nienawiścią i wyśmiewać czyjejś choroby. Idealny przypadek pomocy dla chłopaka w ciężkiej sytuacji psychologicznej? Przekonajcie się sami.

Her (2013), reż. Spike Jones

Tym razem przenosimy się do przyszłości. Theodore to człowiek, któremu doskwiera samotność, właśnie skończył się jego związek małżeński. W pracy zajmuje się pisaniem listów (ta sztuka nadal istnieje i ma się dobrze w przyszłości!). Poznajemy go w momencie kiedy postanawia zainstalować nowy system operacyjny ze sztuczną inteligencją. Tak oto zaczyna się historia miłosna między nim a Samanthą, jego SO. Wiele rzeczy mogło pójść tutaj nie tak, ale Spike Jones znajduje idealny balans, pokazuje swoją historię bez zbędnego komentarza i konkretnego nacechowania całości. To czy przerazi nas, w którą stronę zmierza świat czy raczej napełni nadzieją zależy od nas samych. W dużej mierze zasługa tutaj należy się kreowaniu relacji - w pewnym momencie mamy wrażenie, że Samantha to prawdziwa osoba, a uczucie między nią a Theodorem kwitnie identycznie jak pomiędzy dwójką ludzi. W pewnych kwestiach jest ten związek zdecydowanie łatwiejszy, a jednocześnie mamy odczucie, że czegoś ważnego tam brakuje. Melancholijny klimat podbija ścieżka dźwiękowa, ciekawe zdjęcia i aksamitny głos Scarlett Johanson. To film nieoczywisty, świetnie napisany i genialnie zagrany, szczególnie przez pierwszoplanowego Joaquina Phoenixa, chociaż drugi plan nie zostaje w tyle.

Moonrise Kingdom (2012), reż. Wes Anderson

Jeżeli myślimy o nietypowych filmach to nazwisko Wesa Andersona samo ciśnie się na usta. A jeśli o miłość chodzi to musiał pojawić się tutaj tytuł Moorise kingdom. Historia, którą słyszeliśmy nieraz - chłopak poznaje dziewczynę i momentalnie rodzi się między nimi wielka miłość. Tylko że różnica jest taka, że u Wesa główni bohaterowie to po prostu dzieciaki. Film reżysera to oczywiście uczta pod względem technicznym - typowe dla niego ujęcia kamery, odpowiednia kolorystyka, idealnie dobrana muzyka. Scenariusz ponownie lekko ironiczny i niezmiennie bawiący uroczym typem humoru. A miłość? Taka która ewoluuje, zmienia się, pogłębia i jest jak najbardziej na serio. Dla reżysera nie jest ważny wiek bohaterów, on pozwala nam uwierzyć, że to jest prawdziwe uczucie i nie powinniśmy traktować go z góry. Sam i Suzy są tak sobie oddani, że nie zwracają uwagi na pościg, w który zaangażowali się harcerze, rodzice, opieka społeczna, a nawet policja. Ich celem jest wspólne życie, koniec i kropka. W tym przypadku wyobraźnia reżysera nie zawodzi, tak samo jak świetny scenariusz i aktorstwo. Jak szukacie czegoś uroczego, a zarazem nietypowego, to tytuł dla Was.

Lobster (2015), reż. Yorgos Lanthimos

W świecie kina trąbi się o najnowszym tytule tego greckiego reżysera, Faworycie (która jest cudowna, ale o tym kiedy indziej), a ja przypomnę trochę starszą produkcję. Z Lanthimosem poznałam się dość wcześnie, bo polecony został mi Kieł, film który wyświetlały tylko kina niezależne. Ten obraz naprawdę robi wrażenie. Nic więc dziwnego, że od tamtej pory śledzę poczynania reżysera. Na tę listę musiał trafić Lobster, obraz przyszłości (może alternatywnej rzeczywistości), w którym każdy człowiek musi posiadać drugą połówkę. Jeżeli jesteś samotny to trafiasz do Hotelu, gdzie masz czterdzieści pięć dni na znalezienie partnera. Co jeżeli się nie uda? Zostajesz zamieniony w wybrane przez siebie wcześniej zwierze. Po tym streszczeniu chyba nie muszę tłumaczyć Wam dlaczego ten film należy do nietypowych tytułów miłosnych. Lanthimos pod przykrywką całej masy osobliwych wydarzeń i postaci kryje ciekawe rozważania na temat współczesnego spojrzenia na miłość, na związki, samotność, na poszukiwania drugiej połówki. Wszystko to okraszone osobliwym, czarnym humorem i masą abstrakcyjnych, zaskakujących sytuacji. Dajcie się wciągnąć.

Edward Scissorhands (1990), reż. Tim Burton

Jak widzicie nietypowych filmów o miłości nie brakuje, szczególnie w ostatnich kilkudziesięciu latach. Jednak zaglądając troszeczkę dalej w przeszłość też kilka tytułów by się znalazło. Mój wybór padł na Edwarda Nożycorękiego. Prawdę powiedziawszy widziałam go całe lata temu, ale pamiętam jedno - zrobił na mnie spore wrażenie. To był jeszcze ten czas kiedy Johnny Depp potrafił zachwycić, a gdy sparował się z Timem Burtonem to mogliśmy być pewni dwóch rzeczy: będzie dziwacznie i intrygująco. Edward jest chłopakiem, który zamiast rąk ma nożyce. Poznajemy go w chwili kiedy opuszcza swoje mroczne zamczysko i zamieszkuje w osobliwym miasteczku. Tam poznaje Kim. Historia ich miłości jest naprawdę piękna i warta poznania. A oprócz tego ponownie dowiemy się więcej na temat samotności, poczucia wyobcowania, niedopasowania do społeczeństwa. Wszystko w klimacie jak najbardziej burtonowskim, za którym teraz możemy już tęsknić. Depp w tej roli radzi sobie świetnie, tak samo jak partnerująca mu Winona Ryder, a całości dopełnia nostalgiczna muzyka Danny'ego Elfmana. Chyba wszyscy pamiętamy tę scenę, w której Kim tańczy w śniegu do piosenki Ice Dance? Jeśli nie, to może warto sobie ją przypomnieć.

WALL-E (2008), reż. Andrew Stanton

Nie byłabym sobą, gdybym na takiej liście nie umieściła jakiejś animacji. Miłości w bajkach nie trzeba długo szukać, bo to temat przewodni niemal każdej ze sztandarowych produkcji. Nie trzeba jednak szukać daleko, żeby znaleźć też nietypowe uczucie - WALL-E to zdecydowanie pierwsze co przychodzi na myśl. Pixar wziął na siebie ciężkie zadanie, ale udźwignął je z lekkością, rodząc w widzach całą masę ciepłych uczuć. Ponownie akcja ma miejsce w przyszłości, ale tym razem Ziemia jest już wyludniona, a społeczeństwo zamieszkuje ogromne statki kosmiczne. Na naszej planecie została tylko ogromna sterta śmieci i tytułowy Wall-E, czyli robot, który sprząta. Jego świat wywraca się do góry nogami kiedy z nieba spada EVE, nowoczesny robot, który ma za zadanie odszukać oznak życia. Niesamowity jest kunszt twórców tej animacji. Otóż, roboty nie mówią ludzkim głosem, przez większość filmu jesteśmy świadkami kina niemego. Mimo to, jest to jedna z najpiękniejszych historii miłosnych, jakie widziałam. Roboty potrafiły wzbudzić we mnie więcej empatii, niż niektórzy ludzie w komediach romantycznych. Całość jest dodatkowo przepiękna wizualnie i po prostu fascynująca. Musicie to zobaczyć.

Laurence Anyways (2012), reż. Xavier Dolan

W twórczości młodziutkiego francuskiego artysty, Xaviera Dolana, zakochałam się od pierwszego wejrzenia, od chwili kiedy zobaczyłam Wyśnione miłości. Przez chwilę myślałam nawet o umieszczeniu tego tytułu na liście. Jednak jeżeli mam wybierać ten z najciekawszym komentarzem o miłości to musiałam postawić na Laurence Anyways. Tytułowy Laurence jest nauczycielem literatury, ma kochającą dziewczynę, która od pierwszej sceny wygląda na jego bratnią duszę, a jego życie wydaje się poukładne. W swoje trzydzieste urodziny oświadcza swojej partnerce, że chce zostać kobietą. Co jest jednak najbardziej fascynującego w tej przemianie mężczyzny? A to, że Fred, jego dziewczyna, postanawia zostać przy nim i wspierać go podczas tego procesu. Niesamowite jest oglądać tę miłość, która stara się zrozumieć drugą stronę, jest empatyczna, ale zarazem pełna skrajnych emocji i nieustannie elektryzująca. Dodajmy do tego ciekawe podejście Dolana, jego zamiłowanie do teledyskowych ujęć i mamy film, który warto zobaczyć.

Zgadzacie się z moimi wyborami? Co dodalibyście do tej listy?

Trochę inne bajki, czyli animacje niekoniecznie dla dzieci

Nie ma co owijać w bawełnę - do tej pory uwielbiam oglądać bajki. Często gdy staję przed wyborem: film albo animacja, to wybieram drugą opcję. Po prostu istnieje większe prawdopodobieństwo, że spędzę przy niej przyjemne chwile i się nie rozczaruję. 

To prawda, oglądam wiele bajek skierowanych typowo do dzieci. Byłam w kinie na Krainie lodu i się tego nie wstydzę. Ba! Nawet się przednio na niej bawiłam. Jednak to te inne animacje, które już niekoniecznie nadają się do oglądania przez najmłodszych, zapadają mi na dłużej w pamięci. Dzisiaj polecę Wam kilka tytułów, wartych uwagi. Niektóre z nich to po prostu bajki, które mogą oglądać starsi i młodsi, ale znajdzie się kilka przykładów jedynie dla osób dorosłych. Gotowi?

Jeden z moich ulubionych filmów animowanych i pierwszy autorstwa Hayao Miyazakiego, który udało mi się obejrzeć. Później się okazało, że wszystko co wychodzi spod jego rąk jest wyjątkowe. Największy sentyment został mi jednak do Ruchomego Zamku Hauru. Przepiękna historia, cudowne obrazy i po prostu genialna ścieżka muzyczna. Bardzo podobał mi się sposób przedstawienia bohaterów, którzy nie są jednoznacznie dobrzy bądź źli. Dzieci obejrzeć też mogą, ale moim zdaniem starsi widzowie bardziej docenią ten tytuł.

Musiała znaleźć się tutaj animacja, którą wyreżyserował genialny, niepowtarzalny i jeden z moich osobistych ulubieńców - pan Wes Anderson. Kocham jego filmy i specyficzną estetykę, ale ta animacja po prostu rozłożyła mnie na łopatki. W tym przypadku uważam, że dzieci raczej nie powinny być nią zachwycone, ponieważ najsilniejszą stroną filmu jest absurdalny humor, który trafia w moje gusta w stu procentach. To zdecydowanie jedna z najzabawniejszych animacji, jakie dane było mi zobaczyć. Na dodatek historia jest frapująca, całość wykonana w technice animacji lalkowej-poklatkowej, co sprawia, że podziw jest jeszcze większy, a Anderson nie rezygnuje ze swojej miłości do idealnie dobranej gamy kolorystycznej dla każdej klatki filmu.

To akurat jedna z bardziej znanych animacji, przynajmniej tak mi się wydaje. Pamiętam, że podchodziłam do niej ze sporą rezerwą, bo rzecz dzieje się w przyszłości, a bohaterem jest mały robot. Wydawało mi się, że to po prostu nie moje klimaty. Jednak bardzo się zdziwiłam! Wall-E to przepiękna, wzruszająca historia, która porusza ważny i aktualny temat niszczenia naszej planety. Najdziwniejsze w tym wszystkim, że to niemal w całości jest kino nieme. Bo roboty nie rozmawiają, a ich komunikacja opiera się na wydawaniu specyficznych dźwięków. Jak już przy tym jesteśmy - warstwa techniczna (obraz i dźwięk) to prawdziwy majstersztyk. I znowu - dzieci obejrzeć mogą, ale starsi powinni bawić się na niej lepiej.

Animacja, która powstała w 2007 roku na podstawie komiksu o tej samej nazwie, autorstwa Marjane Satrapi. Są to prawdziwe wydarzenia z życia autorki, historia obejmuje okres rewolucji islamskiej w Iranie. I cóż, to już absolutnie nie jest animacja dla dzieci. Jednak dzięki temu, że autorka użyła do przedstawienia swojego życia obrazków, czy to rysowanych czy to tych ruchomych, uzyskała efekt jeszcze bardziej zatrważający i przejmujący. Zarazem znajdzie się tam wiele dystansu do życia (dzięki głównej bohaterce) i osobliwego poczucia humoru. Zdecydowanie warto to zobaczyć, a ja chętnie zapoluję także na komiks.

Chyba nie muszę specjalnie przedstawiać tego filmu? Jeden z najgłośniejszych tytułów ostatnich lat, a moim zdaniem małe arcydzieło gatunku animacji. Bo to wciąż bajka dla młodszych, ale starsi rozkochają się w niej równie łatwo. Już pierwsze dziesięć/piętnaście minut doprowadza zapewne połowę widzów do płaczu (w tym mnie). A później jest zabawnie, refleksyjnie, z wartką akcją i ciekawymi bohaterami, tak różnymi od tych typowych pięknych księżniczek i książąt. Trudno też po prostu nie zachwycić się podniebną podróżą domkiem z masą balonów, w kierunku nieznanej przygody - okazuje się, że żaden wiek nie jest tutaj przeszkodą. Cudowna animacja.

Bardzo kameralna animacja, z powolną akcją i francuskim klimatem, mimo że akcja ma miejsce w Anglii. Postać starszego, samotnego iluzjonisty, który stara się wyżyć ze swojej pasji w świecie, gdzie ludzie preferują głośne dźwięki rockandrolla niż spokojne, znane sztuczki magiczne. I wtedy poznaje młodą dziewczynę, która namiesza w jego ułożonym życiu. Animacja bardzo depresyjna, to dramat, więc nie możemy się spodziewać żadnych wybuchów śmiechu. Za to na pewno spełni estetyczne oczekiwania - każdy kadr jest tutaj przepiękny, kreska jest bardzo oryginalna. Nie dla dzieci, ale dorośli obejrzeć mogą. A nawet powinni!

Animacja Sklep dla samobójców ma o wiele mniej fanów niż wszystkie inne pozycje na tej liście, ale w mój gust trafiła (może miałam akurat idealny na nią nastrój?). Wydaje mi się też, że na plus działał tym razem oryginalny dubbing. Zazwyczaj bardzo polski cenię, ale już w przypadku naszego rodzimego zwiastuna widzę, że całość mogłaby podobać mi się mniej. A szkoda, bo to naprawdę przyjemna czarna komedia, którą rozświetla uśmiech jednego z bohaterów. Zgrabnie napisana, bardzo klimatycznie narysowana - tylko oglądać. Oczywiście to kolejny przykład animacji dla raczej starszych odbiorców.

Nie będę w tym przypadku mydlić Wam oczu - ta animacja trochę odstaje od reszty z listy. Moim zdaniem dzieciaki będą się na niej bawić równie dobrze, a wszystko za sprawą stworzenia o największej słodyczy na świecie - Totoro. W Japonii ta bajka zyskała ogromną popularność, dlatego i wielkiego pluszowego zwierzaka można spotkać w licznych sklepach z zabawkami, a jego wizerunek widnieje nawet na logo osławionego Studia Ghibli. Niemniej, sama obejrzałam ją mając sporo lat na karku, a nie przeszkodziło mi to zakochać się w niej bez pamięci. Pięknie nakreślone relacje w rodzinie, przywiązanie do drugiej osoby - proste prawdy, które w tym filmie zyskują magiczną moc. Polecam!

Sekrety morza to kolejna animacja z listy, która zyskała ogromną popularność. I tak, kolejny raz dzieci mogą zobaczyć, ale uważam, że docenią ją bardziej osoby dorosłe. Cudownie przedstawione zostały mniej znane współcześnie mitologie i wiary - mamy tutaj masę najdziwniejszych stworzeń żyjących gdzieś na pograniczu świata realnego z fantastycznym, od uśmiechniętych fok, przez ludzi-kamieni, po wiedźmy z armią sów na zawołanie. A najważniejsze, że reżyser miał idealne wyczucie, przez co animacja łapie za serce, rozczula, powoduje uśmiech, a przede wszystkim podziw. Bo tutaj gama kolorystyczna, ujęcia, wyobraźnia w połączeniu z genialną ścieżką dźwiękową tworzą po prostu magię. Koniecznie zobaczcie, a ja będę polować na wcześniejszą animację reżysera, Sekret księgi z Kells.

Dobra, to nie jest do końca animacja, ale moim zdaniem Kongres zasługuje na miejsce w tej liście. To takie nowatorskie połączenie filmu z animacją - część została więc nagrana, a część dorysowana. Wszystko oczywiście na potrzeby oddania zawiłej i futurystycznej fabuły, której autorem jest Stanisław Lem! Już samo to powinno zachęcić nas do obejrzenia tego tytułu. Na dodatek główną rolę gra Robin Wright, która jest tutaj cudowna. Muszę przyznać, że całość mnie trochę skołowała i zostawiła z mętlikiem w głowie - były momenty mocne i trochę przeciągnięte. Warto jednak sprawdzić na własnej skórze.

Na liście nie zmieściło się wiele pozycji, nadmienię chociażby inne anime (Opowieści z Ziemiomorza, Tajemniczy świat Arriety, Księżniczka Mononoke, Wilcze dzieci, Spirited Away, 5 centymetrów na sekundę) i takie cudeńka jak Chico i Rita, 9, Koralina, Miasteczko Halloween, W głowie się nie mieści, Gnijąca Panna Młoda. Wszystkie polecam nadrobić. 

Chętnie się dowiem czy Wy też znacie takie animacje, które dorosłemu mogłyby się spodobać nawet bardziej niż młodszym widzom. Czekam na propozycje!