Sztuka snucia intryg, czyli 'Zdrada' Marie Rutkoski

W poniedziałek zostałam ciotką! Z tego podekscytowania aż się pochorowałam i teraz leżę i się kuruję. Przynajmniej mam czas na czytanie :)

*Zdrada*
Marie Rutkoski

*Język oryginalny:* angielski
*Tytuł oryginału:* The Winner's Crime
*Gatunek:* dziecięca, młodzieżowa
*Forma:* powieść
*Cykl:* część #2 trylogii Niezwyciężona
 *Rok pierwszego wydania:* 2014
*Liczba stron:* 408
*Wydawnictwo:* Feeria Young

"Czasem myślisz, że bardzo czegoś potrzebujesz, a tak naprawdę powinieneś pozwolić temu odejść."

*Krótko o fabule:*

Kontynuacja Pojedynku

[w opisie spoilery z pierwszej części] Kestrel trafia na dwór imperatora, gdzie przygotowuje się do poślubienia jego syna. Arin został okrzyknięty gubernatorem Herranu. Stara się przywrócić krajowi dawną świetność, przeszkadzają mu jednak nałożone przez Valorię restrykcje. Na dodatek zastanawia go zmiana w postawie Kestrel i za wszelką cenę chce dowiedzieć się czy dziewczyna nadal darzy go uczuciem.

*Moja ocena:*

Znacie to uczucie kiedy po świetnej zabawie przy pierwszym tomie nie możecie się powstrzymać, żeby przeczytać kolejny? Ja tak miałam z książkami Marie Rutkoski. A że Zdrada czekała już na półce i nawet nie musiałam się starać, żeby ją zdobyć - wystarczyło sięgnąć! Tak przepadłam i pochłonęłam całość w ekspresowym tempie. 

Trzeba przyznać, że już pierwsza część mi się spodobała. Było to coś świeżego w świecie młodzieżowej fantastyki i byłam naprawdę ciekawa jak to się dalej potoczy. I na szczęście okazało się, że drugi tom podobał mi się nawet bardziej niż pierwszy.

Autorka przenosi czytelnika do stolicy, na dwór imperatora. Jak to na dworze bywa, intryga goni intrygę, a wszystko dzieje się gdzieś pokątnie. Na spotkaniach towarzyskich, balach wszyscy są dla siebie mili, żeby zaraz wbić komuś przysłowiowy nóż w plecy. Trochę się obawiałam, że Rutkoski pójdzie w stronę intryg kojarzonych z Rywalek, na szczęście nic takiego się nie dzieje. Wszystko wydaje się bardzo dojrzałe, a prym tutaj wiedzie Kestrel i jej pomysły. Naprawdę byłam pod wrażeniem dorosłości tej dziewczyny, która potrafiła przedłożyć dobro innych nad swoje własne. 

Podoba mi się jak Rutkoski powoli rozszerza swój świat przedstawiony. W pierwszej części poznaliśmy część historii, a także tereny dawnego Herranu. W Zdradzie przenieśliśmy się do Valorii, ale i na tym się nie kończy. Nie będę może zdradzać które ziemie poznamy jeszcze bliżej, żeby nie robić niepotrzebnych spoilerów. Ale na pewno wspomnę, że to był jeden z najciekawszych elementów tej powieści. To naprawdę robi wrażenie jak autorka działa na wyobraźnię widza wprowadzając nowe kraje i kultury. Opisuje je oszczędnie, ale w takim stopniu, żebyśmy mogli stworzyć sobie w głowie obraz nowych ziem i ludzi.

źródło

Poznajemy również małe grono nowych bohaterów. Przede wszystkim jest to imperator, który wzbudza raczej negatywne emocje. To typowy władca, który pragnie podbić cały świat tylko po to, żeby nim rządzić. Przyznam, że nie jest to najbardziej ciekawy czarny charakter, ale spełnia swoją rolę. Bardzo ciekawe natomiast są inne postacie drugoplanowe. Książę, syn imperatora, który jest potulny niczym baranek, Resha, księżniczka ze wschodu porwana lata temu, Tensen, podstarzały pomocnik Arina. Każda z tych postaci wnosi coś nowego i ubarwia wydarzenia z książki. 

Nie można też zapomnieć o osobach, które znamy z Pojedynku. Kestrel w tym tomie zyskała w moich oczach jeszcze bardziej i wskoczyła do grona moich ulubionych kobiecych postaci. Nie lezie jak głupia koza za swoimi uczuciami, zdaje sobie sprawę ze swojej pozycji społecznej. Działa, ale tak żeby nikt się nie domyślił, że macza palce w sprawach, do których nie powinna się zbliżać. Podziwiam ją za każdą wymyśloną intrygę i każde wypowiedziane kłamstwo, które oddalało ją od miłości. Natomiast Arin nadal wypada dla mnie blado na jej tle. Nie znaczy to, że go nie polubiłam, bo uważam że to prawy, walczący o swoje chłopak, ale to Kestrel dostawała moje trzymanie kciuków (a przez to po części dostawał je też Arin, więc wszyscy powinni być zadowoleni).
Na początku wydawało mi się, że będzie trochę za dużo wątku miłosnego. Chociaż koniec Pojedynku na to nie wskazywał, to jednak Kestrel i Arin znaleźli wiele możliwości do spotkań. I już kiedy zaczęłam się obawiać o całość, bo robiło się trochę za bardzo romantycznie, autorka zdecydowała rozdzielić bohaterów na jakiś czas. I chwała jej za to! Dzięki temu wątek miłosny został ładnie wyważony przez resztę fabuły.

Byłam pod ogromnym wrażeniem poprowadzenia historii Jess i jej brata - widać, że autorka nie boi się trochę namieszać w fabule. No, oczywiście brawa należą się też za pociągnięcie relacji Kestrel-generał Trajan i fakt, jak to się rozwinęło na koniec.

No właśnie - zakończenie. Z jednej strony: dlaczego autorzy nam to robią, tak nas męczą i wprawiają w niecierpliwość? Z drugiej: jakie to cudowne przeżywać takie emocje dzięki słowom pisanym! To jest najpiękniejsze w tworzeniu trylogii/sag/cykli. Właśnie to oczekiwanie na kolejny tom. Końcowy cliffhanger, który sprawia, że wytrzeszczamy oczy i chcemy więcej. A ja ostatniej części oczekuję z niecierpliwością!

I tutaj zostaje mi przebierać nóżkami. Co tam będzie się działo w kolejnym tomie? Po takim zakończeniu rzucę się na ostatnią książkę zaraz po premierze, bo nie mogę się doczekać aż poznam ciąg dalszy tej historii. Naprawdę, jeżeli macie ochotę na wciągającą młodzieżówkę, to ta będzie dobrym pomysłem!

Moja ocena: 8/10

Wyzwania:

Po dwóch stronach barykady, czyli 'Pojedynek' Marie Rutkoski

Wczoraj zaczęłam nadrabiać zaległości na Waszych stronach, dzisiaj mam zamiar dokończyć. Mam też prośbę - jakbyście mogli zostawić w komentarzach linki do Waszych fanpage'ów na Facebooku, bo przez zmiany wiele z nich mi umknęło :)

*Pojedynek*
Marie Rutkoski

*Język oryginalny:* angielski
*Tytuł oryginału:* The Winner's Curse
*Gatunek:* dziecięca, młodzieżowa
*Forma:* powieść
*Cykl:* część #1 trylogii Niezwyciężona
 *Rok pierwszego wydania:* 2014
*Liczba stron:* 379
*Wydawnictwo:* Feeria Young

"Szczęście zależy od tego, czy jesteś wolna a wolność zależy od odwagi."

*Krótko o fabule:*

Kestrel jest córką generała armii Valorian - ludu, który lata temu podbił ziemie sąsiadów. Teraz traktują Herrańczyków jak swoich niewolników. W każdym dużym domostwie wielu z nich usługuje nowym panom. Powszechne są również targi niewolników. I właśnie na takim targu Kestrel pod wpływem impulsu decyduje się kupić Herrańczyka, młodego Kowala.

*Moja ocena:*

W mojej głowie zaczyna kiełkować wyraźny podział na młodzieżówki, w których wiele rzeczy nie jest na swoim miejscu i na takie, które po prostu się połyka z przyjemnością. To dzięki blogosferze wciąż poszukuję nowości w tym gatunku, przez liczne zachwalania trafiam na dobre i gorsze pozycje. Jednak wciąż się nie zrażam. Dlaczego? Chociażby przez taki Pojedynek.

Marie Rutkoski jest najstarszą z czwórki rodzeństwa, dorastała na przedmieściach Chicago. Obecnie mieszka w Nowym Yorku z mężem i dziećmi, naucza w Brooklyn Collage, m.in. kreatywnego pisania i literatury dziecięcej. Niezwyciężona nie jest jej debiutem, wcześniej napisała kilka innych pozycji, jednak to ta, dała jej największą sławę. Autorka wpadła na pomysł podczas rozmowy z koleżanką o "przekleństwie zwycięzcy", takiej ekonomicznej koncepcji - wygrany płaci za aukcję więcej niż jest warta według reszty licytujących, więc jednocześnie przegrywa. Uważam, że to bardzo ciekawy punkt wyjścia do tej powieści.

Jeżeli chodzi o świat przedstawiony to autorka inspirowała się starożytną Grecją i Rzymem. Zdecydowanie czuć ten klimat na kartach powieści - targi niewolników, trenowanie wojskowe, czerpanie wiedzy z ksiąg, a zarazem miłość głównej bohaterki do kultury. Mimo tej inspiracji świat wykreowany przez autorkę trudno traktować jako plagiat, to naprawdę porządnie zestawione pomysły, które świadczą o dużej wyobraźni Marie Rutkoski. Na dodatek łatwo poczuć, że autorka w tym świecie czuje się bardzo pewnie i dokładnie wie, na co może sobie pozwolić.

Fabuła na początku trochę mnie martwiła. Zakupienie niewolnika to oczywisty bodziec do stworzenia wątku miłosnego, z którym bardzo łatwo przesadzić. Oczami wyobraźni już widziałam te godziny spędzone razem, w których Kestrel rozkazuje, a Arin wykonuje polecenia. Na szczęście autorka w tej kwestii poradziła sobie bardzo dobrze. Kestrel ma poważniejsze rzeczy na głowie, a Arin jest po prostu kolejnym małym problemem, z którym musi sobie poradzić. Podobało mi się jak powoli więź między nimi się rozwijała, jak zostali przyjaciółmi, którym można się zwierzyć i spytać o radę. Szczególnie byłam zachwycona, że w tym samym czasie dowiadujemy się co tam Arin robi w wolnych chwilach - było to świetnym dopełnieniem więzi między dwójką bohaterów.

źródło

Z tego co pamiętam wielu z recenzentów twierdziło, że w powieści jest bardzo rozbudowany wątek polityczny. Ja tego nie widziałam w ten sposób. Dla mnie po prostu to była idealna główna oś fabularna. Szczególnie, że wraz z biegiem akcji dowiadujemy się jak wyglądało podbicie Herranu przez Valorian, a także więcej na temat charakterów tych ludów. Uważam, że to było bardzo potrzebne do zrozumienia poczynań bohaterów.

W tego typu książkach mamy zazwyczaj do czynienia z silną, niezależną bohaterką - to jasne. Podobało mi się jednak podejście autorki do tego tematu. Kestrel, mimo tego że jest córką generała, nie radzi sobie najlepiej z bronią. Wiele lat ćwiczeń nie przyniosło oczekiwanego skutku i wychodzi na to, że z dziewczyny żołnierza nie będzie. Jednak Kestrel ma coś lepszego od zwinności, siły i umiejętności walki. Ma rozum. Kiedy wpada w opresję kalkuluje swoje szanse i stara się znaleźć coś, co może wyciągnąć ją z sytuacji całą i zdrową. Jeżeli trzeba w tym celu użyć kłamstwa, to trudno. Najważniejsze jest osiągnięcie celu. 

Natomiast Arin specjalnie mnie do siebie nie przekonał. Nic nie poradzę na to, że miałam przed oczami wciąż niezadowolonego chłopca, nawet pod koniec książki. Oczywiście, rozumiem że w danej sytuacji musiał taki być, ale całościowo trudno było mi zapałać do niego głębszym uczuciem. 

Postacie drugoplanowe są na pewno bardzo ciekawe. Przyjaciółka głównej bohaterki, jej znajomi od gry w kości, ojciec Kestrel, wszyscy wprowadzeni są w konkretnym celu.

W książce podobało mi się najbardziej podejście do podziału na dobrych i złych. Zazwyczaj w tego typu powieściach mamy jakiegoś złoczyńcę, który chce zdobyć władzę nad światem albo dokonać zemsty. W tym przypadku poznajemy dwójkę osób, znajdujących się po dwóch stronach barykady. Jednak wydaje się, że nie istnieje coś takiego jak odpowiednia/dobra strona. Razem z bohaterami zaczynamy to rozumieć. Tym bardziej obawiałam się zakończenia - kto wygra, kto będzie górą? Na szczęście autorka poradziła sobie z tym problemem śpiewająco, a zarazem zostawiła sobie furtkę do kolejnego tomu. 

Większość twierdzi, że wątek miłosny jest niewielki, dla mnie było go może ciut za dużo. O wiele bardziej wolałam czytać rozmowy Kestrel z ojcem czy z przyjaciółmi. Jednak nie będę się tego czepiać, bo ogólnie nie przeszkadzało mi to w odbiorze całości.

Pojedynek, w porównaniu z resztą książek tego gatunku, wypada naprawdę dobrze. Jeżeli ktoś lubi literaturę młodzieżową zdecydowanie powinien po niego sięgnąć, ale reszcie też polecam zmierzyć się z tą lekturą. Ja na pewno będę kontynuowała przygodę z kolejnymi tomami!

Ale co do okładki chyba znowu jestem w mniejszości - nie podoba mi się ;)

Dajcie znać co Wy sądzicie o tej książce!

Moja ocena: 7/10

Wyzwania: